eren

uzun zamandır görmediğiniz eski bir tanıdığı andığınız gün, onun tam da o saatlerde vefat ettiğini öğrenmek nasıl bir duygu biliyor musunuz?

maalesef ben biliyorum.

ı h a t e e v e r y t h i n g

ateşi çıktı. yavrum, yanıyor. eğer iyileşecekse, onu ilaç tüpünün içine tıkıştırabilirim. siz siz olun, parmağınızı rendelerden koruyun anacım.

**

üçlük atamamaktan daha kötü olan, her defasında atabileceğini zannetmekmiş. ben bugün bunu gördüm.

ama bu yapmam gerekeneri ertelememi gerektirmez öyle değil mi?

içimdeki çocuğu kaybettim, evden çıkmak istemiyorum,  bilgisayarı açmaya üşeniyorum.

-salonda bulaşık bardak kaldı mı acaba,

-ay bu çaydanlığın ciflenesi gelmiş,

-hmm, halıyı mı silsek,

-ablaaa, hadi gel de hep beraber yiyelim..

-ayy halley mi, şimdi yiyesim yok!

en acıklısı da bu sonuncusu sanırım. okul açılsa kendime gelirdim belki.

**

kendinizi iyi hissetmek istiyorsanız, biskremli yaş pasta yapın. güzel olmama ihtimali yok. -şeker yerine tuz kullanmak filan gibi gaflet durumlarını yok sayıyorum- böylece bol bol takdir toplayın, afiyetle yiyip ‘ben yaptım’ diye gülümseyin. iyi geliyor.

salak hissediyorum bugünlerde kendimi çok. denediğim oturuş şekli için kollarımın fazla uzun olduğunu farketmem perçinledi bu hissiyatımı ama öncesi de var. -oturuş şekliyle kollarının na’lakası var demeyin, var,  demeyin öyle-

saçmasapan, bir anafikri olmayan, üstelik kalbimi kıran bir telefon konuşması.

on dakikalık periyodlarla kendini kapatan pek sevgili cep telefonum.

bir türlü bitmeyen, okudukça sayfa sayılarına binbir bereket yağan şu mavi kaplı şık kitap. üzerinde kıymetli saat fotoğrafları var. evet  gayet şık.

yastık olarak kullanmaya çalıştığımda aslında sert olduğunu farkettiğim düğmedengözlüoyuncakfil.

ben aramadıkça görüşemediğimizi farkettiğim eski dostum.

gitmeyi çok istemekle hiç istememek gibi iki duyguyu aynı anda nasıl bünyemde barındırdığımı bir türlü çözemeyişim.

eğlence olsun diye yazdığım ama aynı zamanda inceden hayat dersi -vay canına- kıvamındaki mektubumun yırtılarak geri dönüşüm kutularının birinde ikinci kalite kağıda dönüşmeyi beklediğini öğrenmem. (aslında yırtılıp yırtılmadığını bilmiyorum. daha dokunaklı olsun diye, anlarsınız ya)

 o ödül törenindeki tombalak çocuk gibi sagopa ağbime sarılıp nil aplamla fotoğraf çektiremesem de, XL’da dünyanın günlük hareketini model alaraktan deliler gibi dans ettim. bu da güzel. annem bu duruma alışmaları gerektiğini düşünüyor, ablamsa ne düşündüğünü dahî söylemedi. ama iyiyim. hala boşa geçen vakitlerim için kaygılanacak kadar iyiyim.

oturuyordum öyle, birden aklıma geldi; derya baykal ile deniz baykal kardeş olabilirler miydi acaba? deniz’i liseden derya’sı üniversiteden arkadaşım olan ikizleri düşündüm. yok artık, dedim, ikiz olamazlar ama, yani belki kardeş? tamam tamam sustum sonra da.

şu seçim otobüsleri yok mu.. kaç sabahtır zıvanadan çıkıyorum. yimiiki temmuz ikibinyedi pazar günü, o seçim otobüsleri teker teker gözümün önünden geçecek; yüzümdeki eroltaşvari o haince gülümsemeden sonra pusulayı damgadelisi yapacağım. vurucam kırbacı.